.. روزهای عمر من..

حس....

vajdanabidar — Sat, 23 Feb 2008 14:44:38 GMT

خوبی دیگه تموم شده منم مث خودت بدم

منم میخوام دروغ بگم منم دو رنگی بلدم

کاری به کارت ندارم قصه ی من گلایه نیست

طعنه به تو نمیزنم طعنه به ماجرا زدم

خوب میدونم که این روزا یکی دیگه کنارته

مبارکه!! هم واسه تو هم واسه اون که یارته

بیا و خاطراتتو بردار و از اینجا ببر

من یادگاری نمیخوام...نگو که یادگارته

دست تو خوندم عزیزم بازی دیگه تموم شده

برو که بی تو پر زدن این روزا آرزوم شده

میخوام مثل گذشته ها مهرم رو پنهون بکنم

حس میکنم که عاطفه من به پای تو حروم شده

گل.!؟

vajdanabidar — Thu, 31 Jan 2008 19:47:18 GMT

سیمین بری گل پیکری آری

از ماه و گل زیبا تری آری

همچون پری افسونگری آری

دیوانۀ رویت منم چه خواهی دگر از من

سر گشتۀ کویت منم نداری خبر از من

هر شب که مه بر آسمان

گردد عیان دامن کشان

گویم به او راز نهان

که با من چه ها کردی

به جانم جفا کردی

هم جان و هم جانانه ای اما

در دلبری افسانه ای اما

اما ز من بی گانه ای اما

آزرده ام خواهی چرا تو ای نو گل زیبا

افسرده ام خواهی چرا تو ای آفت دلها

عاشق کشی شوقی فزون داری

شیرین لبی اما دل آزاری

با ما سر جور و جفا داری

می سوزم از حجران تونترسی ز آه من

دست منو دامان تو چه باشد گناه من

دارم زتو نا مهربان شوقی به دل شوری به جان

می سوزم از سوز نهان ز جانم چه می خواهی

نگاهی به من گاهی

زمستان...

vajdanabidar — Tue, 29 Jan 2008 19:29:18 GMT

زمستون،تن عریان باغچه چون بیابون

درختها،با پاهای برهنه زیر بارون

نمیدونی تو که عاشق نبودی

چه سخته مرگ گل برای گلدون

گل و گلدون چه شبها نشستن بی بهانه

واسه هم قصه گفتن عاشقانه

چه تلخه،چه تلخه،باید تنها بمونه قلب گلدون

مثل من،که بی تو،نشستم زیر بارون زمستون

زمستون،برای تو قشنگه پشت شیشه

بهاره،زمستونها برای تو همیشه

تومثل من زمستونی نداری

که باشه لحظه چشم انتظاری

گلدون خالی ندیدی نشسته زیر بارون

گلهای کاغذی داری تو گلدون

تو عاشق،نبودی،ببینی تلخه روزهای جدایی

چه سخته،چه سخته،میشینم با تو با چشمهای گریون

چشم او....

vajdanabidar — Fri, 18 May 2007 21:38:18 GMT

آسمان چشم او آیینه کیست؟

آنکه چون آیینه با من رو به رو بود.

درد ونفرین، درد ونفرین بر سفر برد.

سرنوشت این جدایی دست او بود.

گریه مکن که سرنوشت، گر مرا از تو جدا کرد.

عاقبت دلهای ما، با غم هم آشنا کرد.

چهره اش آیینه کیست؟

آنکه با من رو به رو بود.

درد و نفرین بر سفر،این گناه از دست او بود.

ای شکسته خاطر من، روزگارت شادمان باد.

ای درخت پر گل من، نو بهارت ارغوان باد.

ای دلت خورشید خندان

سینه تاریک من، سنگ قبر آرزو بود.

آنچه کردی با دل من، قصه سنگ و سبور بود.

من گلی پژ مرده بودم، گر تو را صد رنگ وبو بود.

ای دلت خورشید خندان

سینه تاریک من، سنگ قبر آرزو بود.

ای شگسته خاطر من، روزگارت شادمان باد.

ای درخت پر گل من، نو بهارت ارغوان باد.

ای دلت خورشید خندان

سینه تاریک من، سنگ قبرآرزو بود.

سلام..

vajdanabidar — Thu, 10 May 2007 21:41:34 GMT

دیگه ........!؟

vajdanabidar — Sat, 28 Apr 2007 21:49:30 GMT

من برگشتم....

vajdanabidar — Tue, 24 Apr 2007 12:26:18 GMT

در بیداری لحظه

پیکرم کنار نهر خروشان لغزید.

مرغی روشن فرود آمد

و لبخند گیج مرا برچید و پرید.

ابری پیدا شد

و بخار سر شکم را در شتاب شفافش نوشید.

نسیمی برهنه و بی پایان سر کرد

و خطوط چهره ام را آشفت و گذشت.

درختی تابان

پیکرم را در ریشه سیاهش بلعید.

طوفانی سر رسید

و جاپایم را ربود.

نگاهی به روی نهر خروشان خم شد:

تصویری شکست.

خیالی از هم گسیخت.

تا آخرش بخون...

vajdanabidar — Fri, 23 Mar 2007 15:41:18 GMT

نیمه شب آواره ای بی حس و حال

در سرم صودای جامی بی زوار

پرسه ای آغاز کردیم در خیال

دل به یاد آورد ایام وصال

از جدایی یک،دوسالی می گذشت

یک،دوسال ازعمررفت و برنگشت

دل به یاد آورد اول بار را

خاطرت اولین دیدار را

آن نظر بازی و آن اسرار را

آن دو چشم مست آهو وار را

همچو رازی مبهم و سر بسته بود

چون من از تکرار او هم خسته بود

آمد و هم آشیان شد با من او

هم نشین و هم زبان شد با من او

خسته جان بودم که جان شد با من او

ناتوان بود و توان شد با من او

دامنش شد خوابگاه خستگی

این چنین آغاز شد دلبستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر

وای از آن عمری که با او شد به سر

مست او بودم زدنیا بی خبر

دم به دم این عشق می شد بیشتر

آمد و درخلوتم دمساز شد

گفتگوها بین ما آغاز شد

گفتمش در عشق پا برجاست دل

گرگشایی چشم دل زیباست دل

گر تو زورق مان شوی زیباست دل

بی توشام بی فرداست دل

دل ز عشق روی تو ویران شده

در پی عشق تو سرگردان شده

گفت: در عشقت وفادارم بدان

من تو را بس دوست می دارم بدان

شوق وصلت را به سر دارم بدان

چون تویی مخمور و خمارم بدان

با تو شادی می شود غم های من

با تو زیبا می شود فردای من

گفتمش عشقت به دل افزون شده

دل زجادوی رخت افزون شده

جز تو یادی به دل مدفون شده

عالم از زیبایت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش

طعم بوسه از سرم بردعقل و هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود

بهر کس جز او دراین دل جا نبود

دیده جز برروی او زیبا نبود

همچو عشق من هیچ گل زیبا نبود

خوبی اوشهره ی افاق بود

در نجابت در نکوی طاق بود

روزگار اما وفا با ما نداشت

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت

بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

آخر این قصه حجران بود و بس

یارما را از جدایی غم نبود

در غمش مجنون عاشق کم نبود

در سر پیمان خود محکم نبود

سهم من ازعشق جز ماتم نبود

با من دیوانه پیمان ساده بست

ساده ام آن عهد و پیمان را شکست

بی خبر پیمان یاری را گسست

این خبر ناگه پشتم را شکست

آن کبوترعاقبت ز بند رست

رفت و با دلدار دیگر عهد بست

با که گویم او که هم خون من است

خسم جان و تشنه ی خون من است

بخت بد بین وصل او قسمت نشد

این گدا مشمول آن رحمت نشد

آن طلا حاصل به این قیمت نشد

عاشقان را خوش دلی تقدیر نیست

با چنین تقدیر بد تدبیر نیست

از غمش با دود و دم هم دم شدم

باد نوش غصه ی او من شدم

مست و مخمور و خراب از غم شدم

زره زره آب گشتم، کم شدم

آخر آتش زد دل دیوانه را

سوخت بی پروا پر پروانه را

عشق من از من گذشتی خوش گذر

بعد از این حتی تو اسمم را مبر

خاطراتم را تو بیرون کن ز سر

دیشب از کف رفت فردا را نگر

آخرین یکبار از من بشنو پند

برمن وبرروزگارم دل مبند

عاشقی را دیر فهمیدی چه سود

عشق دیدن گسسته تار و پود

گرچه آب رفته باز آید به رود

ماهی بیچاره اما مرده بود

بعد از این آشیانت هر کس است

باش با او یاد تو ما را بس است.

بگذر ز من...

vajdanabidar — Mon, 19 Mar 2007 12:44:34 GMT

بگذر ز من ای آشنا چون از تو من دیگر گذشتم

دیگر تو هم بیگانه شو، چون دیگران با سر گذشتم

می خواهم عشقت، در دل بمیرد

می خواهم تا دیگر، در سر،یادت پایان گیرد

بگذر ز من ای آشنا چون از تو من دیگر گذشتم

هر عشقی می میرد، خاموشی می گیرد

عشق تو نمی میرد

باور کن بعد ازتو،دیگری ، در قلبم جایت را نمی گیرد

دیگه ......!

vajdanabidar — Sat, 17 Mar 2007 20:42:18 GMT

سلام دوستان خوب من ، امروز آمدم تا متفاوت باشم.

تو کام نت های که برام گذاشته بودین یکی از دوست های عزیزم گفته بود،

که چرا از خودم و چیزهای که از درونم می تراود در وبلاگ ام استفاده نمی کنم.

امروز آمدم تا این کار را بکنم ولی به مطالبم نخندین ها...........!

خواستین هم بخندین چون گفتن خنداندن دیگران هم ثواب داره پس بخندین......!

در انتظار فردا مانده ام.

ولی هم اکنون تنها مانده ام.

در اندیشه دور دست ها

در فکر ماهی درون حوض مانده ام.

قطره قطره اشک را جمع می کنم.

صورت زیبایت را در ذهن حک می کنم.

دلم که رفت، چشام که مات، صدام که زیر، پس چرا رفتی!...بمیر؟!

زندگی قله ای است که با پیمودن آن به پایان میرسد.

و ما هستیم و ا عما ل دنیوی خویش.

(( تا روشنی هست زندگی باید کرد))

خوب این هم حرف های درونی من امید وارم که مثمر سمر واقع شده باشد.