آسمان چشم او آیینه کیست؟

آنکه چون آیینه با من رو به رو بود.

درد ونفرین، درد ونفرین بر سفر برد.

سرنوشت این جدایی دست او بود.

گریه مکن که سرنوشت، گر مرا از تو جدا کرد.

عاقبت دلهای ما، با غم هم آشنا کرد.

چهره اش آیینه کیست؟

آنکه با من رو به رو بود.

درد و نفرین بر سفر،این گناه از دست او بود.

ای شکسته خاطر من، روزگارت شادمان باد.

ای درخت پر گل من، نو بهارت ارغوان باد.

ای دلت خورشید خندان

سینه تاریک من، سنگ قبر آرزو بود.

آنچه کردی با دل من، قصه سنگ و سبور بود.

من گلی پژ مرده بودم، گر تو را صد رنگ وبو بود.

ای دلت خورشید خندان

سینه تاریک من، سنگ قبر آرزو بود.

ای شگسته خاطر من، روزگارت شادمان باد.

ای درخت پر گل من، نو بهارت ارغوان باد.

ای دلت خورشید خندان

سینه تاریک من، سنگ قبرآرزو بود.