سیمین بری گل پیکری آری

از ماه و گل زیبا تری آری

همچون پری افسونگری آری

دیوانۀ رویت منم چه خواهی دگر از من

سر گشتۀ کویت منم نداری خبر از من

هر شب که مه بر آسمان

گردد عیان دامن کشان

گویم به او راز نهان

که با من چه ها کردی

به جانم جفا کردی

هم جان و هم جانانه ای اما

در دلبری افسانه ای اما

اما ز من بی گانه ای اما

آزرده ام خواهی چرا تو ای نو گل زیبا

افسرده ام خواهی چرا تو ای آفت دلها

عاشق کشی شوقی فزون داری

شیرین لبی اما دل آزاری

با ما سر جور و جفا داری

می سوزم از حجران تونترسی ز آه من

دست منو دامان تو چه باشد گناه من

دارم زتو نا مهربان شوقی به دل شوری به جان

می سوزم از سوز نهان ز جانم چه می خواهی

نگاهی به من گاهی