هر چه از روشنی و سرخی دار یم . برداریم

در کنار هم بنشینیم و بگذاریم

که دوستی ها

سری باشند در برابر تاریکی ها

بنشینیم و شاد باشیم ، بگوییم و بخندیم

و بگذاریم هر چه تاریکی است

هر چه سرما و خستگی  است

تا سحر از وجود مان رخت بر بندد

تا صبح شب یلدا را پاس داریم

و سرخی انار را اسلحه ای سازیم

برای نبرد با ظلمت

                                        تا صبح را

.

با خودم و شبهای تنهاییم خلوت میکنم

 و گذشته ام را به یاد می اورم

و در ذهنم تمامم آن چیزهایی را که امروز

 از نداشتنش رنج می برم را تداعی میکنم

 روزهای زیبایی را به یاد می اورم

روزهای با تو بودن را

روز های عشق و امید را

و اکنون تو ای فانوس شب های خاموش من

کجایی؟

 کجایی که بیایی و مثل گذشته در کنار هم باشیم

 کجایی که بیایی و مثل اون روزهای قشنگ

 و سبز دست در دست هم در جاده ی عشق

 زیر اون نم نم بارون قدم بزنیم

کجایی که بیایی و با گرمای وجودت با گرمای نگاهت

تن خسته و سرد مرا بیدار کنی

کجایی که بیایی و مرا با خود به اوج ببری

اوج شور و عشق!!!

و افسوس که تو در کنارم نیستی

و امروز روز تنهایی و رنج من است

اما من هر روز انتظار تو را می کشم

و هر روز را به یاد تو به اتمام میرسانم

اما تو کجایی که بیایی ؟

کجایی ...؟

 (این مطلب قشنگ رو دختری شیطون

 به نام* ستاره * متولد 22 مهر 1368 ، ا هل ا هوا ز ،

دانشجوی سال اول گرا فیک گفته بود)

می خواهم با مورچگان دوستی کنم

تا بیاموزم که آرام و بی صدا به سوی تو بیایم

و رازهایم را به تو بیاموزم

بی هیچ هراسی می خواهم با بادها دوستی کنم

تا رازهای دلهایی را بدانم

که پنجره هایشان را بسته اند.

گاهی شکستن دلی کمتر از آدم کشی نیست

گاهی دل انقدر تنگ می شه که گریه هم کم می آره

یه حرف خیلی ساده هم گاهی چقدر غم می آره

تو مگه خودت نبودی،با همون صدات می گفتی

تویه این دنیای وحشی،دلتو بهم می بخشی

مگه اون چشات نبودن،برای اشکام می مردن

ولی حیف دل بیچاره،نمی دونست سرکاره

غریبه خونه ات بسوزه،دل من به پات نسوزه

بدون این دل دیوونه،بدون ِ تو باز می موونه

غریبه خیال می کردش،که بره دلم می میره

ولی اون باید بدونه،دل من بازم می خوونه

مگه من صدات نکردم،دلمو فدات نکردم

ولی تو باور نداشتی،دلمو تنها گذاشتی

باز مگه صدات نکردم،اشکمو رسوا نکردم

ولی چشماتم دروغ بود،تمومه کارات دروغ بود.

بی تو تموم میشه کارم
خیلی دوست دارم
منو نمی خوای

بی تو
تموم میشه رویام
ویرون می شه دنیام
چرا نمیای؟

بی تو
ستاره ها کورند
خاطره ها دورند
منو نمی خوای

بی تو
شبای من تاره
چشمات و کم داره
چرا نمی یای؟

بی تو تموم میشه کارم
خیلی دوست دارم
منو نمی خوای

بی تو
تموم میشه رویام
ویرون می شه دنیام
چرا نمیای ؟

تو کجا بزرگ شدی، که عاشقی تو خونته،

 اینهمه حرف قشنگ همش سر زبونته،

از کجا بلد شدی این همه حرف قشنگ،

دوست دارم تو رو از همه بیشتر، تو منو میکشی آخر،

 زیر سایه درختها  واسه تو قصر طلاست،

تو بودی گفتی، نگفتی،گفتی قلب زندگی ته جوباست،

تو بودی گفتی عاشق سادگیاتم، عاشق غم چشاتم،

گفتی خیلی سفر کردی رو ابرا،یه خونه داری ته دریا،

تویی که خوب تری از همه خوبا،

یه جوری از نوک کوههای بلند حرف می زنی،

 که آدم دوست داره تو رو ناز کنه،

اونقده میاد تا برسه، تازه اونجا که رسید عمرش آغاز کنه.

 رفت كه دنبال خدا بگردد و گفت : تا كوله ام از خدا پر نشود بر نخواهم گشت . نهالي رنجور و كوچك كنار راه ايستاده بود . مسافر با خنده اي رو به درخت گفت : چه تلخ است كنار جاده بودن نرفتن ؛و درخت زير لب گفت :ولي تلخ تر آن است كه بروي و بي رهاورد برگردي . كاش مي دانستي آنچه در جست و جوي آني همين جاست .